lek. Marta Piotrowicz

Mam fioła na punkcie masy mięśniowej i jej wpływu na zdrowie metaboliczne i psychiczne. Wierzę, że skuteczne leczenie zaczyna się wtedy, gdy lekarz patrzy na pacjentkę całościowo, z uwzględnieniem jej emocji i kontekstu życiowego.

Dlaczego zajęłam się farmakologicznym leczeniem otyłości?

Bo wiem, jak to jest.

Wiem, jak wygląda życie, w którym wszystko kręci się wokół jedzenia. Wiem, jak to jest liczyć każdy gram i czuć się więźniem własnej głowy. Sama przez to przeszłam i to farmakoterapia dała mi pierwszy oddech. Przestrzeń, żeby znów decydować o sobie.

Leczenie otyłości to dla mnie coś więcej niż waga i wykresy. To połączenie stylu życia, psychologii i medycyny. I właśnie dlatego tak bardzo lubię się tym zajmować.

Kiedy zaczęłam pracować z pacjentami po zawale czy z cukrzycą, zobaczyłam coś, co mnie zatrzymało: oni naprawdę nie widzieli związku między tym, jak żyją, a tym, co się z nimi dzieje. Jakby choroby „wzięły się znikąd”.

A przecież wszystko jest ze sobą połączone. Tylko czasem nikt im tego wcześniej nie pokazał. Dlatego dziś robię to, co robię – bo wiem, że można żyć inaczej.

Historia pacjentki, która zapadła mi w pamięć?

To była moja koleżanka. Od lat w depresji i otyłości. Bez zasobów, bez wiary, że coś się jeszcze zmieni.

Wracałyśmy do tematu leczenia wiele razy: z lękiem, z oporem. W końcu się zdecydowała.

Pamiętam ten telefon: płakała ze szczęścia i mówiła, że myślała, że to już nigdy się nie wydarzy, że nigdy nie odzyska siebie.

To nie ja schudłam za nią, ale wiem, że bez tej rozmowy mogłaby utknąć tam na długo.

Dziś patrzę, jak odzyskuje siebie i wiem, że właśnie dla takich momentów jestem w tym zawodzie.